من و من و بلوچم من
سلام
سلامی به نگاه صمیمیت وجود تان که سرشار از احترام به مهربانی های شماست.
هنوز هم هستم هنور هم زنده ام هنوز هم دستانم میتوانند بنویسند. گرچه بی حرمتیها و جفاها و نابرادری ها را به جان خریدم ولی هنوزم با دستان شکسته ام میتوانم بنویسم و درونم هنوز هم مهر وطن و مهر بلوچستان موج میزند.
من زنده ام و زندگانی خواهم نمود وقتی برای مردن نیست.
ورنا بلوچ
۱۳۸۸/۱/۵
